[FIC]Prisoner of Love[TempG]...[Ch5.]

posted on 10 Apr 2010 08:09 by kuromitsu in TempG

 

 

ก่อนอื่นขอแถลงข่าว.....อนึ่ง เนื่องด้วยจากเอนทรี่ที่แล้ว.

มีคนเข้าใจผิดหลายคนอยู่(?)......

เอนทรีที่แล้ว....เอพริลฟูลเดย์นะจ๊ะ..วันโกหกแห่งชาติ

ดังนั้นบล็อคนี้ยังสติลดองต่อปาย~~~ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  (หัวเราะด้วยความสะใจ)

(โดนตบกระเด็น....)

 

อะสอง.....เลยมาขอขมาลาโทษด้วยการเอาจำเลยรักตอน5มาไถ่โทษ(ตอน4อยู่ในเอนทรีย์วันเกิดอิเทมป์นะจ๊ะ)

ไม่เคืองกันนะจ๊ะ....ด้วยรักและซาดิสต์(หึๆๆๆๆ)

...

.


 

Title ::“A prisoner of love….”
Rate :: PG 13…
Genre :: AU ,Drama ,Angst
Pairing:: Temp-G Feat. Be-ri
Author:: Kuromizu..

Note::
ได้กลิ่นอะไรเค็มๆ เหม็นเปรี้ยวมั้ย?? YBGD? (ค่อยๆย่องออกจากบ้าน)

.

.


นายเป็นใคร......นายอยู่ในฐานะอะไร.......จะไปปลอบ เขา....คิดดีแล้วเหรอ?? เดี๋ยวก็โดนไล่อีกหรอก


สุดท้ายประตูบาน นั้นก็ถูกปิดลงอย่างเงียบเชียบ ร่างบางเดินกลับมายังเตียงนอนของตัวเอง

จิต ใจของมนุษย์คือที่สุดของความสับสน

จียงมีความเชื่อเช่นนั้น ถึงแม้บางทีจะมีหลายครั้งที่ผู้คนพากันหัวเราะเยาะ และบอกว่ามันเป็นเรื่องที่งี่เง่าสิ้นดี




Ch5......


.

.

.

.


ร่าง สูงนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ แสงอาทิตย์ลำเล็กๆ ลอดผ่านมาตามม่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิทกระทบลงเปลือกตา ทำให้ซึงฮยอนพลิกตัวเบา แล้วคว้าหมอนอีกใบขึ้นมาปิดหน้าไม่ให้แสงส่องถึง...


แต่ อีกไม่กี่นาทีต่อมาก็ต้องลุกขึ้นอย่างหงุดหงิดรำคาญใจ เพราะได้ยินเสียงโครมครามดังลอดเข้ามากวนโสตประสาทหู


‘เสียงบ้า อะไรมาดังตอนนี้?’


แม้จะพยายามเอาหมอนทั้งหมดที่มีมาปิดหูไว้ไม่ ให้ได้ยินเสียง แต่เสียงของแตกก็ยังดังลอดเข้ามา
ในที่สุดร่างสูงก็ต้อง ผุดลุกขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ เดินตรงลิ่วออกไปยังต้นตอของเสียง


.


“ใคร ใช้ให้นายมาทำเสียงดังเอะอะอยู่ในห้องของฉันตั้งแต่เช้า นี่มันวันเสาร์นะ คนจะหลับจะนอน”


ร่างบางในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตา หมุนตัวกลับจากเตาแก๊ส มองชายหนุ่มเจ้าของห้องพักที่ยืนตระหง่านหน้าประตูครัว ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงเพราะความโมโห ที่ถูกขัดจังหวะการนอนอันแสนสบาย


“ผม ตื่นมาทำของกิน”

“แล้วมันไม่มีอะไรอย่างอื่นให้นายกินแล้วรึไง?” เสียงห้าวตะคอกถาม

“เอ๊ะ?” ใบหน้าเรียวเริ้มตึงขึ้นด้วยความไม่พอใจ

“ก็ ผมเห็นมีไข่อยู่ในตู้เย็นเลยเอามาทอดกิน แล้วผมก็วางเงินไว้ให้คุณแล้วด้วย อยู่บนโต๊ะหน้าโซฟา อย่ามาหาว่าผมเป็นยาจกอีก เมื่อวานผมกินข้าวไปนิดเดียว ผมก็หิวเป็นนะ”

“เอาเงินมาจากไหน?”

“ก็ จากกระเป๋าเงินผมที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง เงินผมแน่ คุณไม่ต้องกลัวหรอก”

“จะ เชื่อได้สักแค่ไหนกัน?”


ร่างบางเริ่มโมโห เมื่อถูกอีกฝ่ายดูหมิ่น
“ผมไม่มีวันขโมยเงินคุณหรอก แม้แต่วอนเดียว จำเอาไว้ ถึงบ้านผมจะจน แต่ผมก็มีศักดิ์ศรี!”

“นี่แหละที่อยากดูให้ แน่นัก ศักดิ์ศรีของนายมันจะเลิศเลอแค่ไหนกัน ส่วนใหญ่ก็ดีแต่ปาก เห็นเงินสักปึกก็อ่อนระทวยกันเป็นแถวๆ แล้ว”


ความร้อนผ่าวแล่นไป ทั่วใบหน้างาม มือสั่นระริก นึกอย่างเหวี่ยงหมัดใส่ใบหน้านั้นแรงๆ ให้สมกับที่นึกเกลียดเขานัก

'เกลียดจนไม่รู้จะเค้นออกมาเป็นคำพูดได้ ยังไงให้เหมาะสม'


“นายจะทำอะไรก็ตามใจ แต่ทำให้เงียบๆ อย่าเสียงดัง เมื่อคืนฉันนอนดึก แล้วบ่ายนี้ต้องรีบออกไปธุระอีก เข้าใจไหม!?”


ท้ายเสียงนั้นกระแทกหนักเกือบตวาด คนฟังจึงหันหลังกลับทันที ซึงฮยอนมองอาการนั้นเพียงอึดใจ ก่อนจะเดินลงส้นหนักออกจากครัวแล้วหายกลับเข้าไปในห้องตัวเอง



ลับ หลังร่างสูงไปแล้ว ร่างบางจึงค่อยหันกลับมายกกระทะลงจากเตาอย่างเบามือ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง แล้วหันไปมองไข่ดาวกับไส้กรอกที่ทอดเผื่ออีกคนไว้ด้วยความเกลียดจับใจ


.

.

.

.

เวลา ผ่านไปจนเกือบ 10 โมงเช้า เจ้าของห้องก็ออกมาจากห้องนอนด้วยใบหน้าที่ดูดีกว่าเมื่อ3ชม.ก่อน ร่างสูงดูสง่าอยู่ในสูทสีดำสนิท เชิ้ตสีฟ้าอ่อนอยู่ด้านใน ไร้เนคไทผูกคอ


ห้อง นั่งเล่น เงียบสนิทปราศจากเงาคน ดวงตาคู่คมทอดมองประตูอีกบานที่ปิดสนิทอยู่โดยอัตโนมัติ ก่อนจะละความสนใจมายังธนบัตรที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา



เงิน....ของ ใคร?.........


อ้อ...ค่าวัตถุดิบอาหารเช้าของพ่อน้องชายจอมอวดดี วางทิ้งไว้นั่นเอง

ภาพสีหน้าถือดี เชื่อมั่นในตัวเองนัก ลอยเด่นขึ้นมาในความคิด.............

.

.

ซึงฮยอนมอง ผ่านเลย ‘เศษเงิน’ นั้นไปเหมือนเป็นอากาศธาตุ


ร่างสูงเดินหาย เข้าไปในครัว เพื่อใช้เครื่องชงกาแฟอัตโนมัติ ชงเอสเพรสโซ่ พร้อมกับปิ้งขนมปัง


‘ทำอาหารเช้าแบบดีๆ ไม่ต้องใช้เสียงได้ก็ไม่รู้จักทำ’

เขาพาลนึกไปถึงคนที่อยู่อีกห้อง ด้วยความหงุดหงิด


‘คนแบบนั้นคงไม่รู้จักวิธีใช้เครื่องทำกาแฟ สดหรอก...หึ...รู้จักก็คงแปลก แค่ที่บ้านมีกาน้ำร้อนไว้ต้มชงกาแฟสำเร็จรูปก็คงจะดีเท่าไหร่แล้ว’

.

.

ถ้วย กาแฟเล็กๆ ถูกวางลงบนโต๊ะกลางห้อง สายตาคมก็เหลือบไปเห็นไข่ดาวกับไส้กรอกชุดหนึ่ง วางงตั้งอยู่หลังแจกันดอกไม้ มีส้อมและมีดวางคู่กัน

จากสภาพ มันคงถูกตั้งทิ้งไว้ตั้งแต่เช้า ไข่ดาวมีรอยไหม้สีดำเลอะเปรอะเป็นขอบๆ ไส้กรอกสีจืดชืดดูไม่น่ากิน


‘สกปรก...’


สกปรกแบบนั้น ใครจะไปกินลง หมอนั่นกินไม่หมดแล้วเอามาตั้งทิ้งไว้หรือไง ทำไมไม่รู้จักเก็บของหลังจากกินแล้วให้สะอาด

นี่ถ้าซึงรีต้องไปทน อยู่กับครอบครัวแบบนี้จะต้องรู้สึกย่ำแย่ขนาดไหน

แค่เฉพาะเรื่อง อาหารที่จะกินในตอนเช้ามันก็ยังแย่ขนาดนี้เข้าไปแล้ว...

.

.

หลัง จากจัดการมื้อเช้าของตัวเองเสร็จแล้ว เขาก็เอาถ้วยและจานของตัวเองไปใส่เครื่องล้างจาน ก่อนจะออกไปข้างนอกโดยทิ้งไข่ดาวและไส้กรอกจานนั้นไว้ที่เดิมของมันโดยที่ ไม่ได้ใส่ใจอีกเลย

.

.

.

.


กว่า 6 โมงเย็นเมื่อซึงฮยอนกลับมา มือหนาไขกุญแจประตูที่ล็อคจากด้านนอก แล้วเปิดเข้าไปในห้องกว้าง เขาได้ยินเสียงพูดคุยดังออกมาจากในทีวี และเห็นเจ้าของร่างบางกำลังตั้งอกตั้งใจดูทีวีอยู่


ใบหน้าเรียว หันมามองตามเสียงเปิดประตู เมื่อเห็นว่าเป็นใครก็รีบหยิบรีโมตมาปิดทีวี


“ปิด ทำไม ดูอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

“ไม่อยากดูแล้ว” จียงตอบ แล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้

“เหนื่อยไหมคุณ?”

“อะไร?” เสียงถามกระชากห้วนถึงแม้จะไม่ดังเป็นเสียงตวาด


คนถามผ่อนลม หายใจคล้ายเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินเข้าห้องตัวเอง แต่ก็ช้ากว่าอีกฝ่าย
มือหนาราวคีมเหล็กตะปบเข้าที่ต้นแขนบางแล้วลากให้ หันกลับมาเผชิญหน้า


“นายมีญาติอยู่ที่ไหน นอกจากโซลบ้างรึเปล่า?”

“ไม่มี....” ไม่ทันจบประโยค ร่างบางก็ถูกผลักเซไปปะทะกับผนังเย็นเฉียบด้านหลัง เสียหลักจนแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น


“อย่าโกหก! ตอบมาดีๆ นายมีญาติอยู่ที่อื่นรึเปล่า?”

“คุณมีเงินจ้างนักสืบ ก็ให้เขาสืบเองสิ”

เจ้าของร่างบางค่อยๆ ทรงตัวอย่างลำบาก เงาทะมึนพาดผ่านใบหน้า ก่อนที่มือหนาจะตามมาบีบต้นแขน


“ได้!! ถ้านายจะให้ฉันสืบเอง แต่บอกไว้อย่าง ฉันเล่นงานพี่นายคุ้มค่าจ้างนักสืบแน่!!”


“อย่านะ!!”


“ทำไม!?” ซึงฮยอนยิ้มหยัน

“นึกกลัวขึ้นมารึไง? ไม่ต้องห่วง มันไม่ตายดีแน่ ไอ้เลวนั่น ไม่ต้องถึงมือของฉันเองหรอก เพราะฉันเกลียดมันเข้าไส้!!”


“ถ้า คุณทำอะไรยองเบ ผมไม่ให้อภัยคุณแน่!!” จียงขู่

“อย่างนายจะมีปัญญา อะไรมาสู้กับฉัน?”

“มือเปล่าผมก็ยอม” ร่างบางสูดลมหายใจเขาลึก ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

“ผมรักพี่ผม”


“คนเลวๆ อย่างนั้นจะไปรักมันทำไม?”

“ก็เพราะเขาเป็นครอบครัวผม!!” เสียงตอบตะโกนลั่นห้อง น้ำตาคลอเต็มเบ้าตางาม

“เพราะเขาเป็นพี่ชายผม ถึงเขาจะทำอะไรมา ผมก็ยังรักเขา จะดีจะร้ายยังไงมันก็มีกันแค่นี้ โตมาด้วยกัน ผมรู้...เรื่องอย่างนี้คุณไม่เข้าใจหรอก เพราะความรักระหว่างพี่น้องของคุณ มันไม่สำคัญเท่ากับเงินในธนาคารและก็สังคมไฮโซของคุณ!!”



ดวง ตาเข้มลุกวาวด้วยความโกรธ เขาบีบแขนร่างบางเต็มแรง


“นายรู้จัก ฉันดีแค่ไหน ถึงได้สรุปเหมาเอาเองแบบนี้?”

“รู้สิ...รู้ดีด้วย คุณมันพวกลัทธิบูชาเงิน เงินคือพระเจ้า ไม่รู้จักคำว่าความรู้สึกเลยสักนิด คุณมันมีดีแค่ไหน? ก็แค่พวกชอบยกหางตัวเองแล้วดูถูกคนอื่นก็เท่านั้น!!”


ซึงฮยอน เหวี่ยงร่างในมือเต็มแรง จนจียงเซถลาล้มไปกองอยู่บนพื้นหน้าเบ้เพราะความจุก


ร่างสูง โมโหจนถึงขีดสุด

“นายว่าฉันไม่รักน้องได้ไง!! ในเมื่อที่ฉันทำไปทุกอย่างก็เพื่อซึงรี ฉันต้องการให้เขามีความสุข ซึ่งก็แน่นอนว่าต้องไม่มีคนชื่อทงยองเบเข้ามาเกี่ยวข้อง!”

“คนอย่าง พี่ผมมันเป็นยังไง? ไม่แน่นะ ยองเบอาจจะดูแลซึงรีได้ดีกว่าคุณด้วยซ้ำ”

“ฉัน จะบอกให้นะ ถ้ามันเป็นคนดีสักนิด มันคงไม่พาซึงรีไปอย่างนี้หรอก มันไม่มีทางทำลายอนาคตของคนที่มันรักแน่”

“จะยังไงก็ตาม...”ร่างสูง ตัดบท


“ฉันจะต้องได้น้องฉันคืน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง สังคมของฉันกับของนายมันคนละชั้นกัน จำไว้ซะ!!”

.........................................................

...................................

.................

.

.

.

To be Con…………..


ปล. สั้นไปมั้ย?? รึตัดจบอารมณ์กันกลางคัน..(ถ้าเป็นอย่างหลังก็เป็นความสะใจเล็กๆของสิบโท วะฮ่าๆ(โดนตบ))

ปล.2 ขอบคุณที่ยังไม่ลืมฟิคเรื่องนี้นะครับ TAT แบบว่าดองนานมาก~~~(กราบ)


ปล.3 ได้เจอองค์จีตัวเป็นๆ(ชาบูๆ) แต่ดันไปหลงพี่เบ้แทน โฮะๆๆๆ เลเวลความความขยันอัพเพิ่มมา2หน่วย...รักพี่เบ้~~

ปล.4 ขอบคุณผู้ร่วมชะตากรรมที่ไปตามผู้ชายด้วยกัน..พี่หนิง แอนด์เดอะแก๊งค์ พี่ไค พี่วี ขอบคุณมากค้าบ...

ปล.5 อิเทมป์แรดดดดด!!!!
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ป๋าเทมป์ใจร้าย....

ทำกับป๋าจีที่แสน่ารักน่าเอ็นดูได้ลงคอ....

แล้วมาต่ออีกนะเจ้าคะ

อยากอ่านมากมาย

#4 By cosmo (125.26.157.71) on 2010-05-11 23:35

อย่าดองนนซิค่ะ


เดี๋ยวคนอ่านได้ตายคาคอมพอดี

#3 By NPC on 2010-04-27 20:16

เชวโป้จะโหดเอาโล่ป๊ะคะ

สงสานควอนจีบ้างเหอะ

เบริ เค้าไปดีแล้ว 555+

#2 By ff (183.89.164.55) on 2010-04-26 22:18

หูยยย ดีกรีความโหดของโป้ไม่ลดลง

พอๆกับระดับความสนุกของเรื่องที่สนุกเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ดีใจด้วยที่ได้ไปเจอ คน ทั้งห้าแบบเป็นๆ (ยังไง?)

แล้วมันทำให้ไร้ท์เตอร์มีกำลังขึ้นมาอัพอีกแบบนี้

ก็อยากให้มาอีกค่ะ..เพราะตัวเองก็ยังไม่เจอ

แล้วจะรอตอนหน้านะค่ะ
ขอบคุณที่มาอัพค่ะแล้วจะติดตามต่อไป

ปล.วันเดียวอ่านไปรวดเลย 4 ตอน อิอิอิ

#1 By ♥Snow_G♥ on 2010-04-10 14:07